Framerate Test

Een framerate-test meet hoeveel beelden een apparaat per seconde levert en hoe gelijkmatig die beelden aankomen. Deze test bemonstert de timestamp die de browser aan elk animatieframe hangt en rekent het interval tussen opeenvolgende frames om naar een framerate in FPS. Uit die metingen rapporteert de tool zes waarden: de live teller, het gemiddelde, het minimum, de 1% low, de standaardafwijking van de frame-intervallen en een aantal stotteringen. Het gemiddelde beschrijft de doorvoer, terwijl de andere vijf de consistentie beschrijven; daarom worden ze apart weergegeven. Eén gemiddeld getal kan u niet vertellen of een meting vloeiend was of vol haperingen zat.

Zorg dat dit tabblad het actieve venster is, want browsers knijpen animatieframes in achtergrondtabbladen af en de meting zakt dan terug naar een symbolische waarde. Sluit zware applicaties, klik op Test starten en laat de teller minstens tien seconden lopen; daarna rondt de meting automatisch af en beoordeelt het diagnosevenster de uitslag. Kijk eerst hoe het gemiddelde zich stabiliseert, vergelijk het daarna met de 1% low er direct onder, en lees als laatste de frametijd-jitter en het aantal stotteringen. Voer de test voor een eerlijke vergelijking drie keer uit onder identieke omstandigheden en vergelijk de spreiding in plaats van op één meting te vertrouwen, want één enkele meting raakt makkelijk vertekend door een update op de achtergrond.

De 1% low neemt de traagste één procent van de frames in een meting, bepaalt het gemiddelde van hun frametijden en rekent dat terug naar een framerate. Dit getal beantwoordt de vraag die het gemiddelde niet kan beantwoorden: hoe slecht zijn de slechte momenten? Is het gemiddelde 120 FPS maar de 1% low 45 FPS, dan doet ongeveer één op de honderd frames meer dan drie keer zo lang over zichzelf als zou moeten, en juist die haperingen ervaren spelers als schokken en gemiste inputs. Als praktische regel houdt een gezond systeem de 1% low binnen ongeveer 10 tot 20 procent van zijn gemiddelde, en een grotere kloof wijst op een ritmeprobleem en niet op een puur snelheidsprobleem.

Voor desktopwerk, video en browsen is 60 FPS ruim vloeiend, omdat het overeenkomt met de verversingssnelheid van de meeste beeldschermen. Voor games is 60 FPS speelbaar, geeft 120 FPS een duidelijke verbetering van bewegingsscherpte en inputrespons, en levert 240 FPS vooral voordeel op voor competitieve spelers die ook een bijpassend paneel met hoge verversingssnelheid hebben. Boven de verversingssnelheid van uw paneel worden extra frames grotendeels weggegooid, dus een resultaat van 90 FPS op een 60Hz-scherm voegt vooral vloeiendheid toe door minder tearing en niet door zichtbaar extra frames. Consistentie telt zwaarder dan de piek, en een vergrendelde 60 met een 1% low van 55 voelt beter dan een gemiddelde van 90 met een 1% low van 30.

Stotteren komt vrijwel altijd door ongelijkmatige frametijden en niet door een te laag gemiddelde. De meest voorkomende oorzaak is achtergrondbelasting: een tweede monitor die video afspeelt, een browsertabblad dat een zware pagina decodeert, een cloudsynchronisatieprogramma of een systeemupdate pikken allemaal in bursts CPU- en GPU-tijd in. De tweede veelvoorkomende oorzaak is thermisch beheer of energiebeheer, omdat laptops op de accu en dunne behuizingen onder aanhoudende belasting hun kloksnelheid verlagen; daarom begint een meting vaak snel en zakt die binnen een minuut weg. De derde oorzaak is een framerate-limiet in combinatie met een niet-passende verversingssnelheid, waarbij VSync en een limiet van 60 FPS op een 60Hz-paneel elkaar tegenwerken en zichtbaar schokken veroorzaken.

De test is nauwkeurig voor wat hij meet, namelijk de framerate die de rendering-pijplijn van de browser daadwerkelijk naar het scherm stuurt, en het is het juiste instrument voor een webapplicatie, een browsergame of een canvas- en WebGL-scene. Elk frame krijgt een timestamp van de browser zelf, dus de intervallen zijn echt en niet geschat. De beperkingen zitten in de reikwijdte en niet in de precisie: de browser kan de interne FPS-teller van een native game in een ander venster niet uitlezen, kan GPU-gebruik of kloksnelheid niet rapporteren en kan click-to-photon latentie niet meten. De test kan ook geen bare-metal benchmark zijn, omdat het besturingssysteem en de browser allebei hun eigen belasting toevoegen.

Ze meten twee verschillende dingen die makkelijk te verwarren zijn. Een Refresh Rate Test meet het plafond van het paneel: hoe vaak per seconde het scherm fysiek kan verversen, doorgaans 60, 120, 144 of 240 keer, en controleert ook op ghosting en overgeslagen frames. Een framerate-test meet wat er daadwerkelijk binnen dat plafond wordt geleverd. Die verhouding is belangrijk: is uw paneel 144Hz maar bedraagt de geleverde framerate 60, dan is het scherm helemaal niet de bottleneck en zou een upgrade niets veranderen. Voer de Refresh Rate Test uit om het plafond vast te stellen en daarna de framerate-test om te zien hoeveel van dat plafond u werkelijk benut.

Werk de oorzaken af in volgorde van waarschijnlijkheid. Sluit eerst andere tabbladen, videogesprekken en launchers en voer de test opnieuw uit om te zien hoeveel van de daling door achtergrondbelasting kwam. Controleer ten tweede het CPU- en GPU-gebruik tijdens de meting, want één vastgelopen core of een drukke grafische wachtrij verklaart meestal een lage 1% low. Zet ten derde het energieprofiel van het besturingssysteem van een spaarstand naar gebalanceerd of hoge prestaties, wat het meest uitmaakt op laptops die op de accu werken. Werk ten vierde de grafische driver bij en controleer of een laptop met hybride graphics de discrete GPU gebruikt. Verlaag ten slotte de renderingbelasting van de pagina die u meet.

U kunt elke game testen die in het browsertabblad draait, waaronder titels met HTML5, canvas, WebGL en WebGPU, omdat die via dezelfde animatieframe-pijplijn worden getekend die deze test bemonstert. Een native game in een ander venster of in fullscreen exclusive mode kunt u niet testen, omdat een webpagina geen toegang heeft tot de interne werking van een andere applicatie. Gebruik voor native games de ingebouwde FPS-overlay van de game of van de grafische driver, bijvoorbeeld de prestatie-overlay in NVIDIA GeForce Experience of AMD Adrenalin. Gebruik deze test voor browsergames en webapplicaties, en gebruik die overlays wanneer u in-game telemetrie nodig heeft.

De frametijd is hoe lang één enkel frame duurt, gemeten in milliseconden, terwijl FPS telt hoeveel frames er in één seconde passen. De twee zijn elkaars wiskundige omkeringen: 60 FPS komt overeen met 16.7 milliseconden per frame, 120 FPS met 8.3 milliseconden en 144 FPS met 6.9 milliseconden. Bij het opsporen van stotteren is de frametijd het meest onthullende cijfer, omdat het elk frame apart beschrijft in plaats van een hele seconde te middelen. Een meting met gemiddeld 60 FPS kan nog steeds losse frames van 40 milliseconden of slechter bevatten, en juist die lange frames leest het oog als een hapering. Deze test rapporteert de frametijd direct, zodat de uitbijters die een gewone teller verbergen zichtbaar worden.

Een hoog gemiddelde met ongelijkmatige frametijden voelt slechter aan dan een lager maar stabiel gemiddelde, omdat het oog veel gevoeliger reageert op ritmeveranderingen dan op absolute snelheid. Komt een meting uit op 144 FPS gemiddeld maar kost elke tiende frame 30 milliseconden, dan schokt de beweging zichtbaar ondanks het gezonde gemiddelde. Typische oorzaken zijn een verzadigde CPU-thread, een stop in de shadercompilatie, een hapering in textuurstreaming of een achtergrondproces dat om de GPU concurreert. Praktische check: kijk naar de 1% low en het aantal stotteringen in plaats van naar het gemiddelde. Een 1% low binnen 10 tot 20 procent van het gemiddelde betekent een gezond ritme; een grotere kloof wijst op een bottleneck van pieken, niet van ruwe prestatie.

Een framerate-limiet beperkt hoeveel frames de applicatie mag produceren, meestal om de uitvoer op het beeldscherm af te stemmen. Iets onder de verversingssnelheid van het paneel limiteren, bijvoorbeeld 141 FPS op een 144Hz-scherm met VSync ingeschakeld, is de standaardmanier om inputlatentie te verkleinen en tearing te vermijden. Op een beeldscherm met variabele verversingssnelheid zoals G-Sync of FreeSync houdt een limiet onder het maximum het paneel binnen zijn variabele bereik en voorkomt het dat het terugvalt op gedrag met vaste snelheid. Een limiet wordt pas schadelijk wanneer hij zonder goede reden lager wordt gezet dan wat het systeem sowieso kan leveren, omdat dan echte prestatie ongebruikt blijft.